Prachtige verhalen

Een demissionair kabinet moet zich beperken tot het afhandelen van lopende zaken, spoedeisende zaken en onderwerpen die politiek niet controversieel zijn. 

Mark heeft het maar wàt druk gehad, de afgelopen week. Er waren nogal wat "lopende zaken" op de atletiekbaan waar hij als demissionair minister president dus zijn aandacht aan moest schenken. Sifan Hassan goud, brons en goud op de lange afstanden, Femke Bol brons op de 400 m horden, Anouk Vetter en Emma Oosterwegel zilver en brons bij de 7-kamp en als klap op de vuurpijl de mannen van de 400 m estafette die hun kansen verzilverden op het tartan van Tokio.

Zulks verdient uiteraard uitgebreide felicitaties van onze MP!

Ik heb in ieder geval de afgelopen twee weken ge-no-ten!

Alle miesmachers, zuurpruimen en azijnpissers die vonden dat deze Spelen niet door mochten gaan vanwege corona, hebben ongelijk gekregen. De Spelen van Tokyo 2020 waren geweldig!

En niet alleen vanwege de prachtige sport en de geweldige prestaties van Team NL maar vooral vanwege de prachtige verhalen die verteld werden.

Verhalen van sporters die vertelden over gebeurtenissen uit hun persoonlijk leven die van grote invloed waren op hun sportbeleving en hun uiteindelijke prestaties. Verdrietige verhalen, ontroerende verhalen, maar ook grappige of vertederende verhalen.

Nee, niet alle, maar sommige verhalen zorgden toch voor diep respect voor het bewonderenswaardige doorzettingsvermogen van de betreffende sporter.

Het meest indrukwekkend is misschien wel alles wat sporters zich moeten ontzeggen om hun ultieme doel te bereiken en dat die gedrevenheid helemaal in henzelf ligt. De uitbarsting van blijheid als dat doel ook bereikt wordt. 

Nee, dan gaat het niet om enorme salarissen of beloningen zoals in bepaalde sporten worden betaald. Verre van dat zelfs. Hoewel steeds meer sporters ondersteuning vinden door sponsoring, zijn veel Olympische sporters nog steeds afhankelijk van crowdfunding, de goedheid van hun ouders of moet een baan zorgen voor het benodigde geld.

Wat te denken van de Belgische Mieke Gorissen, een 38-jarige fysica-lerares die pas drie jaar serieus atletiek bedrijft en op 18 april van dit jaar haar enige marathon liep waarbij zij zich onverwacht plaatste voor de Olympische Spelen. Na haar finish op de Olympische marathon werd ze geïnterviewd en toonde zij zich zo blij en opgetogen omdat ze het gehààld had! Toen de journalist haar vertelde dat ze als 28ste gefinisht was, brak ze. Ze kon het niet geloven....... Zeker gezien haar geschiedenis, haar gebrekkige voorbereiding en de zware omstandigheden was haar prestatie eigenlijk buitenaards. Een prachtig verhaal.....

We kennen intussen allemaal het verhaal van Sifan Hassan die in 2008 op 15-jarige leeftijd door haar moeder weggestuurd werd uit haar moederland, omdat daar van een veilige toekomst geen sprake zou zijn. Ze kwam terecht in Nederland en al snel werd haar talent onderkend. Na haar naturalisatie in 2013 mocht ze voor ons land uitkomen en behaalde vele overwinningen en titels. Nu, in 2021 stelde zij zichzelf ten doel om zowel op de 1500 meter, de 5 en de 10 km uit te komen op de Olympische Spelen.

Het begin was dramatisch, met een val in de serie 1500 meter die ze desalniettemin toch winnend afsloot.

Goud op de 5 km, brons op de 1500 meter en goud op de 10 km. Nooit behaalde een vrouw tijdens één OS op deze drie afstanden drie medailles.....

Het verhaal van Shanne Braspennincx die in 2015 getroffen werd door een hartinfarct en nu, in 2021, goud won op het wieleronderdeel keirin.

Het geweldige verhaal van de twee "maatjes" Hoogland en Lavreysen die de gehele sprintwereld sprintles gaven en samen voor goud en zilver mochten strijden. Lavreysen, die "maar" ging sprinten omdat hij bij het BMX'en al zo vaak op zijn plaat was gegaan, dat zijn schouders om de haverklap uit de kom schoten.

En dan natuurlijk die prachtige exotische Caraïbische paradijsvogels, aangevuld met één onvervalste Hollandse huismus, die de wereld versteld deden staan door beslag te leggen op het zilver bij de 4x400 meter estafette. De dolblije Liemarvin Bonivacia, die niet veel verder kwam als: "Ik heb geen woorden man". Alsof hij het (estafette)stokje overnam van die andere Caraïbische parel Churandy Martina, die helaas niet kon schitteren zoals hij wilde, maar niettemin die aanstekelijke blijheid bleef uitstralen: "Ik ben blij, man."

Natuurlijk waren er ontsierende elementen tijdens deze Spelen. 

Zoals de vlucht van de Belarussische atlete Tsimanoeskaja die zich kritisch had uitgelaten en daarom op het vliegtuig naar Belarus dreigde te worden gezet. Dictator Aleksandr Loekasjenko heeft lange armen.....

De Duitse teamcoach van de moderne vijfkamp die naar huis gestuurd werd vanwege dierenmishandeling.

Maar laten we ons toch vooral focussen op de mooie, de inspirerende verhalen waaruit we moed en positivisme kunnen putten.

Al die verhalen maken mij duidelijk dat het enige dat nodig is om in de sport (maar ook in het leven) iets te bereiken is: geloof.

Geloof in jezelf.......

Mispeer

Ik kan me zo voorstellen dat tijdens het fruitcorso dat jaarlijks in de maand september in het Betuwse Tiel plaatsvindt, een "Miss Peer" verkiezing gehouden wordt. De Fruitkoningin, die naast het vergaren van eeuwige roem ook nog een jaar lang mag opdraven als er ergens een lintje moet worden doorgeknipt. 

Achteraf mogen we concluderen dat de toenmalige verkiezing van Frank de Boer als bondscoach ook deze titel had mogen dragen.

Mispeer. Ondanks een diepgravend onderzoek heb ik niet kunnen achterhalen waar, hoe en om welke reden deze term is ontstaan. Wel heb ik de betekenis gevonden die in diverse woordenboeken min of meer gelijkwaardig wordt omschreven: een grote blunder.......

De stroeve start van Team NL tijdens de Olympische Spelen van Tokyo 2020 leek veroorzaakt door een aaneenschakeling van misperen. Allereerst was daar de miscommunicatie tijdens de wielerwegwedstrijd van de dames die uitmondde in een juichende Annemiek van Vleuten die in de veronderstelling leefde dat ze gewonnen had. Daarnaast was er de uitschakeling van sporters en sportbegeleiders door Covid besmettingen, wat leidde tot ophokking van deze personen in quarantaine-hotels onder bedenkelijke omstandigheden. Omdat vooral Team NL door deze besmettingen getroffen werd, mag voorzichtig de vraag gesteld worden of er misschien organisatorisch iets is misgegaan? Bij het vervoer vanuit Nederland bijvoorbeeld? Het wegduiken voor enige verantwoordelijkheid door Maurits en Pieter was een mispeer op zich.....

Op maandag de geweldige mispeer van Mathieu van der Poel bij het mountainbiken. Hoewel hij beweert dat hij niet wist dat de veelbesproken plank was weggehaald, verdenk ik deze alleskunner van enige overmoed. Wilde hij misschien bij het afscheid van Nederlands beste turner aller tijden, Epke "The Flying Dutchman" Zonderland een hommage aan hem brengen door ook in zìjn optreden een vluchtelement in te lassen? Een dappere poging Mathieu, maar je moet nog wel aan je landing werken.

Bij het roeien spreekt men niet van een mispeer maar van "een snoek slaan" als een roeier de controle verliest en door een verkeerde roeislag het ritme verstoort. Dat gebeurde zowel bij de dubbelvier mannen als bij de lichte dubbeltwee bij de dames, al was de afloop van deze races bepaald niet identiek. Waar de mannen hun misser konden herstellen en in een wereldrecordtijd naar het goud roeiden, vergooiden de dames in de laatste 100 meter hun gouden positie en moesten genoegen nemen met het brons.

En hoewel de betreffende atleten ongelofelijk zullen balen van hun missers mogen zij zich ook realiseren dat juist die misperen ervoor zorgen dat zij zullen voortleven in de sportgeschiedenis. Terwijl gladjes behaalde medailles al gauw in de vergetelheid geraken, zullen prestaties met "een verhaal" een prominente plaats gaan innemen in het collectief geheugen van sport minnend Nederland, ongeacht wel of niet behaalde medailles van welke kleur dan ook. En hoe krankzinniger het verhaal, hoe hoger op de "misperen-hitlijst" de prestatie terug te vinden zal zijn.

Op één staat volgens mij nog altijd Sven Kramer die tijdens zijn sportcarrière bakken vol met medailles verzamelde. Tòch is de bekendste medaille van Sven degene die hij nooit won. De niet behaalde gouden plak op de 10 km tijdens de Olympische Winterspelen van Vancouver in 2010 door een verkeerde wissel.

Annemiek van Vleuten zal vooral voortleven in ons sportgeheugen vanwege het missen van het goud tijdens de wielerwegwedstrijd van Rio de Janeiro in 2016 vanwege een ernstige val terwijl ze in gewonnen positie lag en vanwege haar mispeer van afgelopen zondag die "slechts" zilver opleverde. Dat ze drie dagen later alsnog goud wint bij de individuele tijdrit en zo haar revanche haalt, maakt het verhaal alleen maar mooier......

Èlke sportprestatie met een verhaal zal voortleven en daarvoor hoeft de aanleiding niet perse een mispeer te zijn. Ook het verhaal van Niek Kimmann zal voortleven. De BMX-rijder die een week geleden vol op een overstekende official klapte (die stage liep voor de Paralympics om blinden te begeleiden?) en bij zijn val een scheurtje in de knieschijf opliep, maar desondanks goud won.

Toch blijft voor mij één van de allermooiste verhalen van deze Olympische Spelen het verhaal van Femke Heemskerk die tijdens haar lange zwemcarrière zóveel hoogtepunten kende en medailles won maar nog nooit in een individuele finale op de de Olympische Spelen stond. De blijdschap die zij uitstraalde bij het eindelijk behalen van de finale op de 100 meter vrije slag maakte duidelijk, dat zìj weet waar het in de sport eigenlijk om draait: niet die medaille, maar dat je in staat bent om het ultieme uit jezelf te halen.......

En Annemiek van Vleuten? Die denkt er precies zo over.......

Steeds worden weer nieuwe sporten aan het Olympisch programma toegevoegd, zoals bij de Tokyo 2020 uitgave: het skateboarden, honkbal, softbal, karate, surfen en klimmen. 

Jammer voor de keepster van het waterpoloteam van Zuid-Afrika dat vissen nog geen Olympische discipline is.........

Intussen is ook een begin gemaakt aan het mooiste onderdeel van de Olympische Spelen: de atletiek, de moeder aller sporten.

Kijkt u ook zo uit naar het snelwandelen? Op 5 en 6 augustus, half 10 op Eurosport!

                                               De wandelaar

                                    Tennisarm of voetbalknie,

                                    al die dingen heb ik nie.

                                    Nee, ik heb toch zo iets raars,

                                    een loopneus en een wandelaars.......

Even de kop in het zand

 

En ineens lijken alle sores vergeten! Berichten over oplopende besmettingscijfers, overstromingen en bosbranden her en der op de wereld worden in de marge weggedrukt door de Olympische Spelen van Tokio!

Het ziet er een beetje raar uit, de grote borden in stadions en sporthallen met "Tokyo 2020", terwijl we toch al aan de tweede helft van 2021 zijn begonnen. Alleen Wereldoorlogen konden de Spelen in het verleden in de wielen rijden. In 1916, 1940 en 1944 werd er niet in stadions, maar op slagvelden strijd geleverd. De corona pandemie zorgde er vorig jaar voor dat voor het eerst sinds het begin van de Moderne Olympische Spelen deze uitgesteld moesten worden in vredestijd. Al moet gezegd dat we het begrip "vredestijd" wel flink op moeten rekken want er wordt momenteel nogal wat afgekibbeld tussen diverse naties op deze aardkloot. En niet alleen tussen landen onderling. Zelfs binnen landsgrenzen staan groepen met verhitte koppen tegenover elkaar, voert mondiaal de bovenwereld een verbeten strijd tegen de onderwereld en jutten religieuze leiders hun volgelingen op tot vervolging van "ongelovigen" of in ieder geval om hun denkbeelden door de strot van de overige mensheid te duwen.

Maar.... nu even niet! Nu de volle focus op het sportgebeuren in Tokio!

Een kwestie van de kop in het zand steken? Misschien, maar we zijn wel even toe aan wat verstrooiing.

En daarbij, zowel sport als al die andere triviale zaken waar mensen zich druk om maken zijn grotendeels gebaseerd op fantasie, aannames en afspraken en niet op onweerlegbare natuurkundige wetmatigheden.

Ach, sportieve prestaties, zeker op Olympische Spelen, kunnen leiden tot euforische vreugde, maar ook tot diepe droefenis. "Himmelhoch jauchzend, zum Tode Betrübt" schreef Goethe, al sprak hij in zijn gedicht Freudvoll und leidvoll over de gemoedstoestanden die de liefde bij een mens kan oproepen. Wel, sport kan ook deze uitwerking hebben. Het gedicht van Goethe laat zich dan ook gemakkelijk in een vertaling met een knipoog bewerken tot een overdenking op het sportgebeuren....

                        vol vreugde

                        en blijheid

                        tot tranen geroerd

                        door tegenslag

                        en verlies

                        uiteindelijk gevloerd

                        van hemelhoog juichend

                        tot dodelijk bedroefd

                        gelukkig degene

                        die van de strijd heeft geproefd

Ik heb vooral begrip voor de tranen van de sporters die zich vijf lange jaren het schompes trainden en nu, op de vooravond van hun optreden te horen krijgen dat ze niet mogen deelnemen omdat ze besmet zijn met het Covid-19 virus. Da's immers nog erger dan strijdend ten onder gaan. Al zullen de tranen in beide gevallen even zout smaken.

Maar er zullen ook tranen van geluk vloeien als eindelijk een lang gekoesterde droom in vervulling gaat. En we zullen vooral juichen als landgenoten medailles binnenhalen. Want meneer De Coubertin mag dan wel beweerd hebben dat deelnemen belangrijker is dan winnen, daar denken (althans de meeste) sporters en toeschouwers heel anders over. Ach, wij zijn zo'n heerlijk kinderlijk sportvolkje. Het debacle van het EK Voetbal schuiven we achteloos aan de kant en we zetten net zo makkelijk onze oranje pet weer op om nieuwe idolen toe te juichen......

Vandaag (zaterdag) ging het dan echt los!

Bauke 4e op de wielerwegwedstrijd. (Jammer, net niet!) Zilver voor Gabriele Schoesser-Bayardo en Steve Wijler als team bij het gemengd handboogschieten. Top! We hebben Epke Zonderland voor het laatst zien vliegen en voordat de eerste Nederlandse zwemmers en zwemsters in het Olympische bad lagen, was Kiki Bertens al afgedroogd.....

Af- en uitgeserveerd.

Voorlopig twee weken volop genieten van de sport en even geen besmettingscijfers en geneuzel over wel of geen versoepelingsmaatregelen.......

En wij als toeschouwers? Wij mogen genieten van de manieren waarop de sporters voor het oog van de camera en de wereld hun overwinningen vieren en hun teleurstellingen verwerken. 

Dat vinden we mooi. Dat raakt ons.

Eigenlijk geldt dat niet alleen voor topprestaties in de sport maar ook voor al die kleine momenten waarop een mens overwint of faalt. 

Een kind dat zijn zwemdiploma heeft behaald.

Een jochie dat zittend op de stoeprand sniffend de schaafwond op zijn knie beziet na een kleine valpartij.

Empatisch vermogen stelt ons in staat om ons in te leven in de gemoedstoestand van de ander. Daardoor kunnen we met hem of haar vieren, maar ook troosten als dat nodig is.

Sommige mensen ontberen empatisch vermogen.

Beklagenswaardige  mensen......